Beeld uit de documentaire: Caffè Sospeso

Dubbel, enkel, gewoon zwart of juist met een beetje (haver, soja, kokos)melk. Een lekker kop koffie. 
Velen staan ermee op, komen niet op gang zonder en vinden met de donkere substantie hun eerste geluk van de dag. 
We drinken het de hele dag door, soms zonder de smaak echt nog door te hebben: het is een gewoonte geworden.

Wat een verwennerij als je dan langs een goede koffiezaak loopt, de geur van koffiebonen je tegemoet treedt en je jezelf trakteert op die heerlijke flat white. De barista overhandigt je de met zorg gemaakte lekkernij, vaak voorzien van een hartje of ander mooi figuurtje en wanneer je het nog lekkerder wilt maken, word je verwezen naar het tafeltje met kruiden, dekseltjes en suiker. 

Daar worden we toch warm van, letterlijk en figuurlijk.

Warm worden we ook van het concept wat alles met koffie te maken heeft, maar vooral ook met het delen van die warmte: Caffè Sospeso.
Het concept komt oorspronkelijk uit Napels. Daar werd en wordt nog steeds in de daarmee bekende koffiebars (dit wordt duidelijk aangegeven op het raam) door vrijgevige klanten een zogenaamde Caffè Sospeso besteld, waarbij de klant voor twee koppen betaald en er maar één opdrinkt. Een persoon die zich in een armoedige situatie bevindt, kan bij deze koffiebars vragen om een caffè sospeso, waarbij hij/zij die achterlaten kop koffie ontvangt.

Op Netflix is nu een mooie documentaire te zien over dit fenomeen. Aanrader om te kijken, maar wat ons betreft ook een concept wat we vaker terug mogen zien in de Nederlandse koffiezaakjes.