Momenteel ben ik bijna 37 weken zwanger en tot nu toe ben ik vooral iedere dag dankbaar dat ik het zo kleine, maar groeiende leven voel en daarnaast: dat ik nog goed kan functioneren: qua lichaam en qua brein (althans, als je het mij vraagt ;-)).

Hoe verder de zwangerschap vordert, hoe belangrijker het wordt om ook de materiële zaken op orde te hebben: babykamer, babykleding, babyuitzet, vluchttas, etc.

Lijstje baby: vink

Wij wonen in een Amsterdams appartement van 70m2 en daarin is genoeg ruimte voor een nieuw klein mensje. Dat weten we zeker, want onder ons woont in dezelfde ruimte een gezin van 2 ouders, 2 tieners en een meisje van 2.
Dus een aantal weken geleden zijn we begonnen met het maken van de babykamer – in onze toen nog woonkamer – door het plaatsen van een muur met daarin schuifdeuren. En het wordt mooi. Het wordt gewoon echt een te gekke babykamer. Vink.

Daarnaast hebben we inmiddels alles in huis wat de excel (die je op menig website kan downloaden) zegt dat we in huis moeten hebben. Een groot gedeelte hiervan is overgenomen: meubeltjes, wandelwagen, maxi-cosi, wat kleding. Sommige dingetjes zijn nog in de verpakking zo nieuw: want hoe leuk is het om wat te kopen voor ons kleine meisje.
In principe hebben we nu al het nodige in huis. Vink.

Gisteren had ik kramp en toen dacht ik: oeh, zou het zo voelen als het begint? En toen dacht ik: oeh, is alles wel echt afgevinkt?

Of alles is afgevinkt?!

Vanochtend las ik dat er een tsunami is geweest in Indonesië. En voor wie het nog weet: 14 jaar geleden, in 2004, was er een enorme tsunami, ook in de kerstperiode, in hetzelfde gebied. Pff. Wat als je daar woont. En nog erger, wat als je daar woont en ook 37 weken zwanger bent?
Na het lezen van het bericht, opende ik Instagram (uiteraard om wat instant happiness te scrollen) waar ik een advertentie kreeg van Stichting Vluchteling waarin ze ons willen aansporen een specifiek bedrag te geven die vervolgens ook tegenover een specifieke behoefte staat. De campagne heet toepasselijk: verlanglijstje.

Zowel het nieuwsbericht als de advertentie maakten me eigenlijk een beetje boos.
Boos omdat ik me onmachtig voel om echt iets te kunnen betekenen voor het leed daar in Indonesië, maar ook Jemen en al die andere rampgebieden.
Boos omdat ik me besef dat wij het veel beter hebben, wat alleen maar veroorzaakt is door het geboren worden in het juiste land en met wat goede genen en acties.
Boos omdat ik weet hoe weinig ik uiteindelijk zal/kan doen voor de wereld: een gift en het todo-tje is afgevinkt.
Boos omdat ik weet dat je toch niet anders kan dan je leven hier voorzetten zoals je dat altijd deed en beter maar die babyuitzet-lijst kan afvinken.
En tot slot: boos omdat ik dacht: who cares of alles is afgevinkt, als ze maar gezond op aarde komt!

Wat staat er op jouw todo/verlanglijstje?

Het is bijna kerst. En dat is altijd een mooie, gemoedelijke, warme tijd met familie, veel eten en stiekem misschien het gevoel dat je veel moet: cadeautjes kopen, langs alle familie, eten maken en natuurlijk nog dat laatste werk afmaken voordat de vrije dagen komen: een hoop todo’s.

Maar misschien kunnen we vandaag extra dankbaar zijn dat onze kerst er zo uitziet en bedenken wat echt waardevol is.
En misschien, is het best een goed idee om zowel wat van ons eigen verlanglijstje, als die van een vluchteling af te vinken.